Historia klubu to opowieść o pasji, pracy społecznej i odwadze w podejmowaniu coraz śmielszych wyzwań żeglarskich. W roku jubileuszowym, gdy klub obchodzi 70-lecie działalności, warto przypomnieć najważniejsze momenty jego rozwoju.

Początki sięgają roku 1956, kiedy pozyskano jacht „Feliks”, przemianowany następnie na „Orkan II”. Była to jednostka z demobilu wojskowego, którą członkowie klubu własnymi siłami wyremontowali i przystosowali do żeglugi. Już jesienią i zimą 1956/1957 rozpoczęto pierwsze szkolenia żeglarskie, w których uczestniczyły 52 osoby. W 1957 roku, podczas I Centralnych Dni Morza w Kołobrzegu, odbył się uroczysty chrzest „Orkana II”. W tym samym roku zorganizowano pierwszy klubowy rejs na trasie Kołobrzeg – Ustka – Dziwnów – Świnoujście – Kołobrzeg, pod dowództwem kapitana Henryka Kuryja.

Kolejne lata przyniosły dynamiczny rozwój działalności. W 1958 roku „Orkan II” odbył pierwszy zagraniczny rejs do portów NRD, a także doszło do przypadkowego odkrycia Reduty Morast przez Henryka Kuryja. Od 1959 roku rozpoczęto intensywne prace nad stworzeniem portu jachtowego – obejmowały one m.in. remont fortu, bagrowanie Parsęty oraz starania o usunięcie przeszkód infrastrukturalnych. Do 1960 roku żeglarze spotykali się głównie przy nabrzeżu latarni morskiej oraz w siedzibach kapitanatu i Ligi Przyjaciół Żołnierza.

Lata 60. to czas ambitnych rejsów i rozbudowy floty. W 1963 roku „Orkan II” wziął udział w wymagającym rejsie do Leningradu w flotylli 12 jachtów, pod dowództwem Bronisława Szmidta. W tym samym roku miało miejsce ważne wydarzenie – przeprowadzenie jachtu „Legenda”, należącego do Ryszarda Kuklińskiego, do Göteborga. Rejs odbył się pod dowództwem Bronisława Szmidta, a w skład załogi wchodzili Henryk Kuryj oraz Ryszard Kukliński, co nadaje temu wydarzeniu szczególną rangę. W tym samym okresie klub pozyskał także jacht „Marcin”, przeznaczony do pływań szkoleniowych i rekreacyjnych.

Rok 1964 przyniósł kolejne ważne wydarzenie – klub otrzymał „Dar Koszalina”, zbudowany dzięki społecznemu zaangażowaniu mieszkańców województwa koszalińskiego. Pierwszym kapitanem został Bronisław Szmidt. Jednostka szybko rozpoczęła rejsy zagraniczne, docierając m.in. do Danii i Szwecji pod dowództwem Ryszarda Semlera. W kolejnych latach „Dar Koszalina” pływał także do Anglii, Francji, Belgii i NRF, z kapitanem Bronisławem Szmidtem. Równolegle „Orkan II” kontynuował swoje rejsy, w tym ponowną wyprawę do NRD, również pod dowództwem Bronisława Szmidta.

W drugiej połowie lat 60. i na początku 70. flota klubu powiększała się o kolejne jednostki, takie jak „Meteor”, „Śmieszka”, „Alka” czy „Erydan”. Klub brał udział w prestiżowych wydarzeniach żeglarskich, m.in. w zlocie podczas igrzysk olimpijskich w Kilonii w 1972 roku, gromadzącym tysiące jachtów.

Szczególne miejsce w historii zajmuje rok 1976. Zbudowano wówczas „Dar Kołobrzegu”, a równolegle jacht „Wojewoda Koszaliński” wziął udział w Operacji Żagiel ’76, docierając z Kołobrzegu do Nowego Jorku pod dowództwem Bronisława Szmidta. Był to jeden z najważniejszych rejsów w dziejach klubu. W tym samym roku „Dar Kołobrzegu” odbył miesięczny rejs do Anglii, Francji, Holandii i Niemiec, którego kapitanem był Ryszard Semler.

W kolejnych latach organizowano liczne wyprawy i wydarzenia. W 1977 roku odbył się „Rejs Przyjaźni do ZSRR”, w którym udział wzięły trzy jachty: „Dar Kołobrzegu” z kapitanem Bronisławem Szmidtem, „Dar Koszalina” z kapitanem Zbigniewem Butowskim oraz „Erydan” z kapitanem Ryszardem Chomejem. W tym samym roku Teofil Grochal wziął udział w regatach „Poloneza” jako pierwszy klubowy samotnik, płynąc jachtem „Erydan”.

W 1978 roku klub współorganizował I Pełnomorskie Regaty Metalowców o Srebrny Dzwon oraz wzbogacił flotę o jacht „Difur”. W tym samym roku Irena Szalińska jako pierwsza kobieta w klubie zdobyła stopień jachtowego sternika morskiego.

Rok 1979 przyniósł rejs dookoła Europy na „Darze Kołobrzegu”, którego kapitanem był Adam Kantorysiński. W 1980 roku odbyła się wyprawa do Recife w Brazylii jachtem „Czartoryski”, również pod dowództwem Adama Kantorysińskiego – rejs ten został uhonorowany tytułem „Rejs Roku 1981”. W kolejnych latach rozwijano także inicjatywy środowiskowe, w tym Pocztę Żeglarską zapoczątkowaną w 1981 roku przez Andrzeja Dębca.

Lata 90. to dalsze sukcesy i otwarcie na świat. W 1991 roku port w Kołobrzegu gościł żeglarzy polonijnych, w tym jacht „Solidarity” pod dowództwem Andrzeja Piotrowskiego oraz jacht „Maria”, którym dowodził Ludomir Mączka. W 1992 roku odbył się nagrodzony tytułem „Rejs Roku” rejs jachtu „Ark” do Nowego Jorku, którego kapitanem był Wojtek Dubois.

Spełnieniem dawnych marzeń była historia jachtu „Victoria”. Jego budowę rozpoczęto w 1969 roku z inicjatywy Janusza Kirszaka, jednak projekt przerwano. Po latach został ukończony, a jednostka – już pod dowództwem Rudy Krautschneidera – opłynęła świat, realizując pierwotną wizję twórców.

W XXI wieku klub kontynuuje swoją działalność, łącząc tradycję z nowoczesnością. W 2006 roku uroczyście obchodzono 50-lecie istnienia oraz zainaugurowano „Festiwal na Fali”. W 2008 roku podjęto ambitną próbę budowy nowego jachtu oceanicznego typu bruceo, który miał stać się następcą „Daru Kołobrzegu”. Zakupiono kadłub i rozpoczęto zbiórkę środków na jego wykończenie i wyposażenie z inicjatywy komandora Przemysława Weprzędza. Niestety, mimo zaangażowania środowiska, nie udało się zgromadzić wystarczających funduszy, a rosnące koszty postoju zmusiły klub do sprzedaży kadłuba, co zakończyło ten projekt niepowodzeniem.

W kolejnych latach realizowano inicjatywy edukacyjne, takie jak konkurs „Bałtycka Przygoda” dla dzieci i młodzieży, którego inicjatorką była komandor Miriam Szczepaniak, oraz organizowano wydarzenia sportowe, w tym Regaty o Błękitnego Dorsza.

Siedem dekad działalności to historia ludzi z pasją, którzy z niewielkiej inicjatywy stworzyli prężny ośrodek żeglarski, zapisując się na trwałe w historii polskiego żeglarstwa